Potentia

Latin-English

pŏtentĭ|a, -ae. (poˈten.tsi.a) fem.

1. Power, influence; a relationship in which one is able to exert control, especially in the political sphere.
2. P~ A city of Italy, now called Potenza, in a province of the same name.
3. P~ A city of Italy, now called Potenza Picena, in the province of Macerata.

[potens.]

Cic.	60%	Class.	0%	Rom.	0%	Med.	0%	Neo.	0%

Constructions

Adjective constructions

• summa potentia — ‘the highest power,’ Cic. [γ²], [κθʹ]; (inter alia) [ηʹ]

Noun constructions

• potentiae causa — ‘for the sake of power,’ Cic. [στʹ], [κʹ]; (inter alia) [ιθ²]
• dominatus, potentia — Cic. [ιστʹ], [λʹ]
• opes, potentia — Cic. [αʹ], [ιζ⁴], [κηʹ]; (inter alia) [εʹ], [ιζʹ], [ιηʹ], [ιθʹ], [καʹ], [λαʹ]
• senatus potentia — ‘the power of the Senate,’ Cic. [α²], [κγ³]

Preposition constructions

• ad potentiam — Cic. [ιζʹ], [κγ²]; (inter alia) [ιηʹ]
• contra potentiam — ‘against [some] power,’ Cic. [δ²], [ιαʹ]

Verb constructions

• potentiam consequi — Cic. [ε³], [ιθ³]
• potentiam ferre — Cic. [ε²], [ιθʹ], [κηʹ], [λʹ]

Loci

• αʹ n. Cicero, Ad Atticum 2: non enim poterimus ulla esse invidia spoliati opibus et illa senatoria potentia.
• α² n. ibid. si fuit invidiosa senatus potentia, cum ea non ad populum sed ad tris homines immoderatos redacta sit, quid iam censes fore?
• βʹ ibid. 6: invideo potentiae Vestori
• γʹ ibid. 7. de sua potentia dimicant homines hoc tempore periculo civitatis.
• γ² adj. ibid.: illum, quoi etiam inimici alterum consulatum, fortuna summam potentiam dederit non arbitror fore tam amentem ut haec in discrimen adducat.
• δʹ Cicero, Ad Brutum 1: numquam enim in honore extraordinario potentis hominis vel potentissimi potius (quando quidem potentia iam in vi posita est et armis) accidit
• δ² prep. Brutus, ibid.: sunt enim laudanda, si modo contra alienam potentiam non pro sua suscepit eas actiones.
• δ³ ibid.: quisquam ergo ita timet profligatum ut neque potentiam eius qui exercitum victorem habeat neque temeritatem pueri putet extimescendam esse?
• δ⁴ ibid. hoc est cum regno et imperiis extraordinariis et dominatione et potentia quae supra leges se esse velit
• εʹ n. Cicero, ad Familiares 1: nam, qui plus opibus, armis, potentia valent, profecisse tantum mihi videntur stultitia et inconstantia adversariorum, ut etiam auctoritate iam plus valerent
• ε² v. ibid.: otium nobis exoptandum est, quod ii, qui potiuntur rerum, praestaturi videntur, si quidam homines patientius eorum potentiam ferre potuerint
• ε³ v. ibid.: qui hanc potentiam et gloriam maximis in rem publicam meritis praestantissimisque rebus gestis esset consecutus
• στʹ n. Plancus, ibid. 10: de militum commodis fuit tibi curae; quos ego non potentiae meae causa [...] ornari volui a senatu
• ζʹ Lentulus, ibid. 12: Haec sive timore, ut dictitant, de agris, quos in continenti habent, sive furore, sive potentia paucorum [...] voluerunt.
• ηʹ adj Cicero, ibid. 13: Omnia, quae potui in hac summa tua gratia ac potentia a te impetrare
• θʹ ibid. 5: quod una sententia eaque dubia potentiae alicuius condonatum existimetur
• ιʹ ibid. 6: togati potius potentiam quam armati victoriam subissemus
• ιαʹ prep. Cicero, Brutus: et invidia concitatur in iudicum et in accusatorum factionem, contra quorum potentiam populariter tum dicendum fuit.
• ια² ibid.: eodem tempore C. Claudius etsi propter summam nobilitatem et singularem potentiam magnus erat, tamen etiam eloquentiae quandam mediocritatem adferebat
• ια³ ibid.: quantam sibi potentiam Scaevola adsumeret, si nemo auderet testamentum facere postea nisi de illius sententia
• ιβʹ Cicero, de Domo Sua. ea iura sanxerunt quae nec vis temporum nec potentia magistratuum nec praetorum decreta nec denique universi populi Romani potestas, quae ceteris in rebus est maxima, labefactare possit.
• ιγʹ Cicero, de Haruspicum Responso: quod eodem fere tempore factus in agro Piceno Potentiae nuntiatur terrae motus horribilis cum quibusdam multis metuendisque rebus
• ιδʹ Cicero, de Inventione 1: ducentur ... in invidiam, si vis eorum, potentia, divitiae, cognatio, pecuniae proferentur atque eorum usus arrogans et intolerabilis
• ιεʹ ibid. 2: est ... amplitudo potentiae aut maiestatis aut aliquarum copiarum magna abundantia
• ιε² ibid.: Quare utilitatis duae partes videntur esse, incolumitas et potentia.
• ιε³ ibid.: potentia est ad sua conservanda et alterius attenuanda idonearum rerum facultas.
• ιε⁴ ibid. est virtus ... extraneae honos, pecunia, affinitas, genus, amici, patria, potentia, cetera, quae simili esse in genere intellegentur.
• ιστʹ n. Cicero, de Legibus 3: Quam populus liber numquam desideravit, idem oppressus dominatu ac potentia principum flagitavit.
• ιζʹ n. prep. Cicero, de Officiis 1: aut anquirunt aut consultant ad vitae commoditatem iucunditatemque, ad facultates rerum atque copias, ad opes, ad potentiam, quibus et se possint iuvare et suos
• ιζ² ibid.: Est autem in hoc genere molestum, quod in maximis animis splendidissimisque ingeniis plerumque exsistunt honoris, imperii, potentiae, gloriae cupiditates.
• ιζ³ ibid.: hoc commune sit potentiae cupidorum cum his, quos dixi, otiosis
• ιζ⁴ n. ibid. tradetque se totum rei publicae neque opes aut potentiam consectabitur
• ιηʹ n. prep. ibid. 2: Quod igitur latissime patet neque ad incolumitatem solum, sed etiam ad opes et potentiam valet plurimum, id amplectamur, ut metus absit, caritas retineatur.
• ιθʹ n. v. ibid. 3: hinc opum nimiarum, potentiae non ferendae, postremo etiam in liberis civitatibus regnandi exsistunt cupiditates, quibus nihil nec taetrius nec foedius excogitari potest.
• ιθ² n. ibid.: si nemo sciturus, nemo ne suspicaturus quidem sit, cum aliquid divitiarum, potentiae, dominationis, libidinis causa feceris, si id dis hominibusque futurum sit semper ignotum, sisne facturus?
• ιθ³ v. ibid.: omnia recta et honesta neglegunt, dummodo potentiam consequantur
• κʹ n. Cicero, De Oratore 1: quia veteres illi, qui huic scientiae praefuerunt, obtinendae atque augendae potentiae suae causa pervulgari artem suam noluerunt
• καʹ n. ibid. 2: qui utilitatem defendet, enumerabit commoda pacis, opum, potentiae, vectigalium, praesidii militum, ceterarum rerum, quarum fructum utilitate metimur, itemque incommoda contrariorum
• κβʹ Cicero, De Re Publica 1: nam ut ex nimia potentia principum oritur interitus principum, sic hunc nimis liberum populum libertas ipsa servitute adficit.
• κγʹ ibid. 2: nam hanc rerum tantam potentiam non ferme facilius alia ulla in parte Italiae posita urbs tenere potuisset.
• κγ² prep. ibid. quodque erat ad obtinendam potentiam nobilium vel maximum, vehementer id retinebatur
• κγ³ n. ibid. quo tum consilio praetermisso causa populo nata est, duobus tribunis plebis per seditionem creatis, ut potentia senatus atque auctoritas minueretur
• κδʹ Cicero, in Verrem: Non id agit, ut alicuius eloquentiam mihi opponat; non gratia, non auctoritate cuiusquam, non potentia nititur.
• κδ² ibid.: Nam illud mihi nequaquam dignum industria conatuque meo videbatur [...] nisi ista tua intolerabilis potentia, et ea cupiditas qua per hosce annos in quibusdam iudiciis usus es, etiam in istius hominis desperati causa interponeretur.
• κδ³ ibid. quique ad hanc rem aut potentiam aut impudentiam suam professi sunt
• κεʹ ibid. 1: certet mea diligentia cum illorum omnium cupiditate, vestra integritas cum illius pecunia, testium constantia cum illius patronorum minis atque potentia
• κστʹ ibid. 2: Meminero [...] me Siculis satis esse facturum si quae cognovi in Sicilia, quae accepi ab ipsis, diligenter exposuero, populo Romano si nullius vim, nullius potentiam pertimuero
• κζʹ ibid. 5: si quid artificio, consilio, potentia, gratia, copiis istius moliri cogitas, magno opere censeo desistas
• κηʹ n. v. Cicero, Philippica 1: Credo enim vos nobiles homines, magna quaedam spectantes, non pecuniam, [...] non opes violentas et populo Romano minime ferendam potentiam, sed caritatem civium et gloriam concupivisse.
• κθʹ adj. ibid. 11: Alter Caesar Vopiscus ille summo ingenio, summa potentia, qui ex aedilitate consulatum petit, solvatur legibus.
• λʹ n. v. ibid. 2: Quid? C. Cassius in ea familia natus quae non modo dominatum, sed ne potentiam quidem cuiusquam ferre potuit, me auctorem, credo, desideravit?
• λαʹ n. ibid. 5: Quid enim stultius quam inutilem potentiam, invidiosas opes, cupiditatem dominandi praecipitem et lubricam anteferre verae, gravi, solidae gloriae?