Ingenium

Latin-English

ingĕn|ĭum, -ĭī. (inˈdʒe.ni.um) neut.

1. Talent, genius.
2. Character, disposition.
3. A genius.
4. An invention, contrivance.

[in + the root of gigno.]

Cic.	7%	Class.	0%	Rom.	0%	Med.	0%	Neo.	0%

Constructions

Adjective constructions

• summum ingenium — Cic. [εʹ], [στ²], [ιγʹ], [ιστʹ], [ιζ²]
• tale ingenium — Cic. [γʹ], [στʹ]
• ingenium tuum — Cic. [ιδʹ], [ιζ⁴]

Noun constructions

• animus, ingenium — Cic. [ζʹ], [ιδʹ], [ιε²], [ιζʹ], [ιζ³], [ιζ⁴]; (inter alia) [στ³]
• ingenium, industria — Cic. [ιεʹ], [ιηʹ]

Preposition constructions

• de ingenio — Cic. [ε²], [ιζ²]

Verb constructions

• est ingenium — Cic. [βʹ], [ιʹ], [ιζʹ]
• ingenio valere — Cic. [θ²], [ιη²]

Loci

• αʹ Cicero, Academica: abundantia quadam ingenii praestabat, ut mihi quidem videtur, Aristoteles
• α² ibid.: animi autem quae essent ad comprehendendam ingeniis virtutem idonea, eaque ab his in naturam et mores dividebantur.
• α³ ibid. naturae celeritatem ad discendum et memoriam dabant, quorum utrumque mentis esset proprium et ingenii
• α⁴ ibid. nam Strato eius auditor quamquam fuit acri ingenio tamen ab ea disciplina omnino semovendus est
• βʹ v. Cicero, Ad Atticum 10.: mirum est enim ingenium, ἤθους ἐπιμελητέον.
• γʹ adj. ibid. 11: incredibili sum dolore adfectus tale ingenium in tam misera fortuna versari
• δʹ ibid. 12: profecto illam consecrabo omni genere monimentorum ab omnium ingeniis sumptorum et Graecorum et Latinorum
• δ² ibid.: id enim ipsum putaram quod scribis, ut cum ingenium amici nostri probaretur, ὑπόθεσις vituperandi Catonis inrideretur.
• εʹ adj. ibid. 13: quid? tu non vides ipsum illum Aristoteli discipulum summo ingenio, summa modestia, postea quam rex appellatus sit, superbum, crudelem, immoderatum fuisse?
• ε² prep. ibid.: ille de ingenio nihil nimis, modestum et frugi.
• στʹ adj. ibid. 14: ‘etenim si ille tali ingenio exitum non reperiebat, quis nunc reperiet?’
• στ² adj. ibid.: semper amavi, ut scis, M. Brutum propter eius summum ingenium, suavissimos mores, singularem probitatem atque constantiam
• στ³ n. ibid. hoc si tibi fortuna quadam contigisset, gratularer felicitati tuae, sed contigit magnitudine cum animi tum etiam ingeni atque consili.
• ζʹ n. ibid. 15: In Octaviano, ut perspexi, satis ingeni, satis animi, videbaturque erga nostros ἥρωας ita fore ut nos vellemus animatus.
• ηʹ ibid. 16: omnino res huius modi mihi videtur esse ut sine cuiusquam gratia Plancus ipse pro ingenio et prudentia sua non sit dubitaturus quin decretum consulum [...] conservet
• θʹ ibid. 3: ecquis umquam tam ex amplo statu, tam in bona causa, tantis facultatibus ingeni, consili, gratiae, tantis praesidiis bonorum omnium concidit?
• θ² v. ibid.: me, meos meis tradidi inimicis inspectante et tacente te qui, si non plus ingenio valebas quam ego, certe timebas minus
• ιʹ v. ibid. 6: sed est magnum illud quidem verum tamen multiplex pueri ingenium; in quo ego regendo habeo negoti satis.
• ιαʹ ibid. 7: quantumvis vel ingeni vel humanitatis, satis; reliqua, quae nosti, ferenda.
• ιβʹ⁻² ibid. 9: sed quoniam et ingenium suppeditat (dico mehercule ut sentio) et amor quo et meum ingenium incitatur, perge ut facis, et scribe quantum potes.
• ιγʹ adj. Cicero, Ad Brutum 1: tanta autem industria est tantumque evigilat in studio ut non maxima ingenio, quod in eo summum est, gratia habenda videatur.
• ιγ² ibid.: praeclara illa quidem ingenia quae gloria invitantur
• ιγ³ Brutus, ibid.: quin neminem magis decet rem publicam amare libertatisque defensorem esse vel ingenio vel rebus gestis vel studio atque efflagitatione omnium.
• ιγ⁴ Cicero, ibid.: splendore falsi honoris obiecto aciem boni ingeni praestringi posse confidunt.
• ιγ⁵ ibid.: nec vero paenitere potest rem publicam me pro eo spopondisse, qui fuit in rebus gerendis cum suo ingenio tum mea promissione constantior.
• ιδʹ adj. n. Brutus ap. Cicero, ibid. 2: nescio animi an ingeni tui maior in his libellis laus contineatur
• ιεʹ n. Cicero, Ad Familiares 10: Omnia summa consecutus es virtute duce, comite fortuna, eaque es adeptus adolescens multis invidentibus, quos ingenio industriaque fregisti
• ιε² n. ibid.: totam rem publicam sum complexus egique acerrime senatumque iam languentem et defessum ad pristinam virtutem consuetudinemque revocavi magis animi quam ingenii viribus.
• ιστʹ adj. ibid. 11: Nutus tuus potest hominem summo loco natum, summo ingenio, summa virtute, officiosissimum praeterea et gratissimum, incolumem in civitate retinere
• ιζʹ n. Cassius, ibid. 12: Animum tibi nostrum fortasse probavimus; ingenium diutina servitus certe, qualecumque est, minus tamen quam erat, passa est videri.
• ιζ² adj. prep. Cicero, ibid.: velim sic existimes me cum amori [...] plurimum tribuam, tum de summo ingenio et de studiis tuis optimis et de spe amplissimae dignitatis ita iudicare, ut neminem tibi anteponam, comparem paucos.
• ιζ³ n. ibid.: neque enim, quae tu propter magnitudinem et animi et ingenii moderate fers, ea non ulciscenda sunt, etiamsi non sunt dolenda.
• ιζ⁴ adj. n. ibid.: Te tamen hortor, ut omni cura in rem publicam incumbas: hoc est animi, hoc est ingenii tui, hoc eius spei, quam habere debes, amplificandae dignitatis tuae.
• ιηʹ n. ibid. 13: versabatur in hoc studio nostro, quo etiam nunc maxime delectamur, et cum ingenio, ut nosti, nec sine industria
• ιη² v. ibid.: Posse arbitror: valet ingenio; habet usum; iampridem in eo genere studii litterarumque versatur; satisfacere immortalitati laudum tuarum mirabiliter cupit.
• ιη³ ibid. Ego cum tuo Servio iucundissimo coniunctissime vivo magnamque cum ex ingenio eius singularique studio, tum ex virtute et probitate voluptatem capio.